Με γκρίζους τόνους…

• Tweet

Φαντάζομαι πως το 1907 όταν κυκλοφόρησε εμπορικά το πρώτο έγχρωμο φιλμ όλοι ίσως θεωρούσαν πως ήρθε και το αντίστοιχο τέλος της ασπρόμαυρης φωτογραφίας. Η ιστορία και η πραγματικότητα όμως δείξαν ότι η ασπρόμαυρη φωτογραφία δεν θα πεθάνει ποτέ!

Μερικοί πιστεύουν ότι η ασπρόμαυρη φωτογραφία είναι απλά ένα κλισέ που έχουν αυτοί που βγάζουν φωτογραφίες και το κάνουν για να θεωρούνται οι φωτογραφίες τους καλλιτεχνικές.

Εντάξει τώρα θα είμαι ειλικρινής, ότι ναι, υπάρχουν και αυτοί.!Αλλά η ασπρόμαυρη φωτογραφία δεν είναι κλισέ.

Οι λόγοι που διατηρήθηκε και που υπάρχει έχουν μεγάλο ενδιαφέρον.

Mια πολύ αξιόλογη(νομίζω η καλύτερη) ερμηνεία για την Ασπρόμαυρη Φωτογραφία είναι αυτή του φωτογράφου Ν. Κουτσοπάνου*:

Η ασπρόμαυρη φωτογραφία δεν είναι τίποτε άλλο από την πραγματικότητα ειδωμένη και αποτυπωμένη με την ωμότητα του άσπρου-μαύρου.

Το χρώμα απουσιάζει και μαζί του και το συνηθισμένα «ωραίο», το καθημερινό και κάποιες φορές σχεδόν αδιάφορο, «όμορφο». Δεν εντυπωσιάζει με την πληθωρικότητα και τον κορεσμότου, το μάτι. Η φόρμα καλείται να καλύψει την απουσία του, να πάρει τη θέση του και να γίνει το κύριο και το στατικό σημείο της εικόνας. Οι τόνοι του γκρίζου, η τονικότητα, το άσπρο και το μαύρο, λειτουργούν σαν το σχέδιο στη ζωγραφική. Όσο πιο γερό, σωστό και δεμένο τόσο πιο εύκολα θα σταθει το χρώμα πάνω του.

Στην ασπρόμαυρη φωτογραφία δε θά’ρθει το χρώμα να καλύψει το σχέδιο. Αντίθετα, είναι από μόνη της ολοκληρωμένος πίνακας. Η λιτότητα του μέσου, ο μουσικός μινιμαλισμός της, είναι που την κάνουν τόσο ξεχωριστή. Απλή, λιτή και απέριτη στηρίζεται μόνο στις φόρμες της, στους όγκους της και στη φωτοσκίασή της. Φυσικά κάθε ασπρόμαυρη εικόνα δεν είναι ούτε έργο τέχνης, ούτε καν ένας «πίνακας» από μόνη της. Δε φτάνει το ασπρόμαυρο φιλμ, τα χημικά και το χαρτί για να γίνει μια εικόνα πραγματικά ενδιαφέρουσα. Θέλει πολύ καλή σύνθεση, «κάδρο», ματιά, στιγμή, που είτε τα έχει μια εικόνα και ξεχωρίζει, είτε δεν τα έχει και περνά απαρατήρητη και αδιάφορη. Θέλει και «τύχη» όπως και η φωτογραφία στο σύνολό της. Μα πάνω απ’ όλα θέλει δουλειά, δουλειά, δουλειά. Θέλει σοβαρή αντιμετώπιση, σπουδή και αέναη μαθητεία.

Μου άρεσε πολύ το παραπάνω κείμενο. Με συνάρπασε μπορώ να πω…

Καταλήγοντας , η ασπρόμαυρη φωτογραφία υπάρχει ακόμα για να μας δώσει ουσιαστικά και την πραγματική εικόνα. Γιατί όταν δεν υπάρχουν τα χρώματα το ανθρώπινο μάτι επικεντρώνεται στο θέμα και μάλιστα συνήθως δίνει μια άλλη αντιμετώπιση σε αυτό που βλέπει. Μια άλλη από αυτή που θα έδινε στην καθημερινότητα του.

Πότε είναι κατάλληλο να φωτογραφίζω ασπρόμαυρα;
Όποτε θες να καταδείξεις τις «γωνίες» της εικόνας,  τις λεπτομέρειες και την σκίαση. Γενικότερα στην φωτογραφία το ασπρόμαυρο συνδέεται άμεσα με άσχημα πράγματα, κακά ή άγρια. Βέβαια τις περισσότερες φορές αυτές οι εικόνες μοιάζουν έτσι γιατί απλά είναι ασπρόμαυρες! Αυτό είναι μια άλλη τραγική ειρωνεία…

Σκεφτείτε λοιπόν την επόμενη φορά που θα επιλέξετε black/white , γιατί το επιλέξατε…

*link